Come back จาการ์ต้า

Jakarta

กลับจากทำงานเหนื่อยซะเราแทบแย่ เฮ้ย! อยากเรียกเมืองนี้ประเทศนี้ว่าที่รักได้มั๊ง "จาการ์ต้าที่รัก" ไปบ่อยเหลือเกิน เกิดมาในชีวิตไปจาการ์ต้าประมาณ 10 กว่าครั้งได้แล้วมั๊ง ไปกี่ครั้ง กี่ครั้งก็ยังเหมือนเดิมทุกที ไมีมีเปลี่ยน แต่การไปครั้งนี้ของเาแตกต่างจากวันก่อนโดยสิ้นเชิง การไปครั้งนี้ของเรา เป็นการไปเพื่อทำงาน มีหน้าที่ี่ต้องรับผิดชอบเยอะมาก ซึ่งทุกๆครั้งเราจะไปเพื่อท่องเที่ยว หรือไม่ก็ผ่านมาเท่านั้น ไปจาการ์ต้าครั้งนี้เหนื่อยกว่าทุกครั้งเลยอะ สุดๆ ว่าได้ เดินทางวันที่ 28 มีนาคม 2551 เที่ยวบิน TG ถึงสนามบิน Sukarno Hatta ประมาณเที่ยง แล้วมีเพื่อนเก่าของเรามารับก็คือ Arthit แล้วเราไปอยู่โรงแรม Num Centre อยู่กับพี่ปาล์มมี่ (Continue Girl) ชั้น 6 ไปถึงโรงแรมก็เข้าสตูเลยเพื่อเตรียมตัวทำงานอะ ยังไม่ได้พักเลย เฮ้ย! ระยะเวลาที่อยู่ที่นั้นอะนะ แทบทุกวัน ต้องตื่นตั้งแต่ตี 5 อาบน้ำแล้วเตรียมตัวไปสตูถ่ายทำ (ขอบอกว่าที่สตูร้อนสุดๆอะ จะไม่ร้อนได้งัยไม่มีแอร์แล้วไฟก็เยอะมากอะ) แต่ละวันจะถ่ายทำเสร็จไม่ตรงกัน บางวันก็ก็เสร็จเร็ว บางวันก็ช้า บางวันก็ถึงเช้าอีกวัน ใช้ชีวิตอยู่ที่นั้นเป็นเวลา 1 เดือนเต็มๆ เหนื่อยมากนะ เฮ้ย! อนหายใจวันล่ะ 10 รอบได้มั๊ง อิ อิ แต่มันก็เป็นประสบการณ์ที่ดีและเจอมิตรภาพที่เยี่ยมอีกครั้งหนึ่งในชีวิตอะนะ

คำคม "สื่อสารเพื่อบริการ"

กล่าวว่า
ศิลปะการสื่อสาร คือ สิ่งที่ำเป็นของผู้นำ
ผู้นำที่แท้จริงและดีที่สุด ไม่ใช่ผ้สร้างความแตกแยก
แต่ต้องสร้างความสามัคคี ภาวะผู้นำไม่ได้เกิดจากความว่างเปล่า
แต่เกิดจากการรู้เขา รู้เรา เข้าใจซึ่งกันและกัน...
ไม่ใช่เรื่องของอำนาจ แต่เป็นเรื่องของการบริการ...
ความรู้และทักษะเกี่ยวกับการสื่อสารเพื่อการบริการ
จึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับบุคคลเกือบทุกอาชีพ...ทั้งผู้นำ...ผู้ตาม
เป็นดัชนีชี้วัดความเป็นมืออาชีพ...และที่สำคัญยิ่งคือ...
การบริการเป็นสิ่งแสดงความสูงส่งของจิตใจ...
เพราะหากเข้าใจชีวิตอย่างลึกซึ้งจะพบว่า...
เราม่ได้เกิดมาในโลกนี้ เพื่อเป็นผู้รับและครอบครอง
แต่เกิดมาเพื่อเป็นผู้ให้และบริการ...

เยือนถิ่น Made in China

งานเข้า เมื่อไปจีน

มาถึงเมื่อจีน และพำนักอยู่ที่นี้มาก็เกือบสองอาทิตย์แล้วอะ ไม่รู้จะเล่าเรื่องราวดีๆ (อาจจะดีและไม่ดีปนๆไปอะนะ) เลยมาเจอเจ้า Blog 5555+ และแล้วเสร็จเรา ได้เหยื่อมาแล้ว วันนี้เลยจัดการยำซะเลยเรา
เข้าเรื่องดีกว่า อยากจะเล่าตั้งแต่วันที่เจอกับพี่ๆและทีมงานของเรา ทีมที่ไปพร้อมเรามีประมาณ 14-15 คน น่าจะได้ นัดเจอกันที่สนามบินตีสองหรือตีสามน่าจะได้ (อะไรอะเนี๊ยะ มาไม่กี่วันสมองเราจำอะไรไม่ได้ซะแล้วเหรอ) พอรวมตัวกันได้เราก็ Chenck in ตรวจคนเข้าเมือง และก็ shop ใน duty free เดินไปเดินมาก็ถึงเวลาออกเดินทางแล้ว เอ้าถึงระยะเวลาที่ต้องคอย เบื่อๆอยู่ในเจ้านกยักษ์ (น่าเบื่อสุดๆ) ใช้เวลาในการเดินทงพอสมควร พอถึงสนามบิน เจอการดูแลจกเจ้าภาพอยางดีเยี่ยมเลยเรา (แบบว่าต้องยกกระเป๋าเอง ช่วยเหลือตัวเอง สุดๆๆ ก็ในกระเป๋าอันหนักอึ้ง มีแต่บทละครเต็มกระเป๋าอะนะ เลยเซ็งเลยเรา) เสร็จจากสนามบินก็ออกเดินทางต่อไป Heng Tiang สถานที่ถ่ายละครของเรา ต้องนั่งจากเซี่ยงไฮ้ โดยรถบัส อีกประมาณ 9-10 ชั่วโมง (ตายละหว้ากูนั่งไปเชียงใหม่นาจะได้เลยนะเนี๊ยะ) เอ้า!ว่าจะเล่าต่อ ไม่ทันแล้ว ต้องไปประชุมแล้วงานข้าแล้วล่ะเรา ไปล่ะ ค้างไว้เดี๋ยวมาเล่าต่อ (ถ้าไม่ลืม) อิ อิ





ปิ๋ว
Heng Tiang
21/12/07